Dün kucağımda sımsıkı sarıldığım, dışarıdaki havai fişek savaşı süresince tir tir titreyen ve kalbi gümbür gümbür atan bir köpekle ve sesimi dinlerlerse rahatlarlar diye umduğum için sürekli birşeyler anlattığım, birbirlerine sıkı sıkı sokulmuş halde tünellerinde saklanmakta olan iki tavşancıkla, evin tüm kepenkleri sıkı sıkı kapanmış bir halde, yalnız başıma girdim yeni yıla.
Havai fişeklerin en gümbürtülü anında köpecik yüzünü iyice bana yaklaştırdı ve gözlerime dikti gözlerini. O an, dedim ki, anlıyor.. Onu bu gürültüden korumaya çalıştığımı biliyor ve teşekkür ediyor..
Bazen hayatın anlamı benim için bu kadar dümdüz ve sade olabiliyor. "Takımını seç" ve o takımla oyna... Çocuklarım, eşim ve kayınvalidem dün karşı takımdaydı, yani fişek atan, yeni bir yılı coşkuyla ve gürültü içinde kutlayan takımda. Bense sessiz takımda..
Bu sabah savaş alanında yürürken, bir kuşun kömür gibi yanmış belden aşağısını buldum yerde... Belli ki fişeklerden biri isabet etmiş.
Savaş benim savaşım değil.... Ama etkilerini gören, benim gözlerim.
Fakat güneş öyle güzel parlıyordu ki masmavi gökte, seçimimi yaptım ve ona çevirdim yüzümü. Yeni bir yıl işte, tertemiz önümüzde uzanıyor ve masmavi bir gök ve sapsarı bir güneş eşliğinde.
Bu sene burada olmayacağım sevgili okuyucum. Ana gemiye dönüyorum bir süreliğine. Yaşamın Tortusu'na ya da yeni adıyla Sade'Ce'ye. Tek blogla devam edeceğim bu sene, başarabilirsem :) Çünkü içimdeki karman çormanlıkları sadeleştiresim var..
Haydi yolumuz açık ola.....
