Bugün yazacak iyi bi’şeylerim yok sevgili blog. Ennnn sevdiklerimden birinin ölüm yıldönümü, özlem doluyum..
Ama demin Kuyruksuz Kedi’ye yorum olarak yazdıklarımı buraya da eklemek istedim, günden kalan güzellik bu olsun.
2020’de dinlediğim podcastleri bu linkte yazmıştım, oldukça ayrıntılı, seversin belki. Onlara 2 senede birkaç terapi sohbeti linkiyle (sevmezsin, biraz ağır gelebilir) şu dört podcast eklendi:
- Nereden başlasam? Mirgün Cabas, Can Kozanoğlu
- NTV Radyo
- Aposto Radyo
- The NY Times’ın yayınladığı ve aynı isimdeki diziye de bölümleri verdiği Modern Love
- Invisibilia
- ve elbette Radyo Momentos ;)
Hepsi de spotify’dalar, keyifli dinlemeler!
Akşam yavaş yavaş inerken,
Bizim kız’ın başarılarını duymak iyi geliyor.
Doğrusu bu ya, bizim kız’ı güneşsiz dinlemeyi seviyorum hâlâ.. Müziğinde ya yağmurlu havalara, ya da akşam üstlerine dair bir şeyler var, güneş altında fark edilmeyen..
Dün yazamadım ama bir mazeretim, hem ne tatlı bir mazeretim vardı: Momentos geldi!
Renklerini de kendiyle birlikte getirdi!
Hem bilsen, bana ne iyi geldi!
Ekmekçi Kız’ım bilir, bu bu nedir bu? :)
“Ne olurdu kokunun da fotoğrafı olsaydı..?” demiş ya Şükrü Erbaş.. Canım E. Teyzemin ellerine, siz okuyanların da gözlerine sağlık..
Rengine kurban, reyhan suyu tarifi: suyu kaynatıyoruz, bir demet reyhanı içine atıyor, biraz soğuyuncaya dek bekletiyor, reyhanları geri alınca da yarım limonun suyunu ve sevdiğimiz oranda şeker ya da balı koyuyoruz (bal biliyorsunuz pişirilmez ve kaynatılmaz, kanserojen olur, aman ha), buzzzz gibi soğutarak içiyoruz. Günde 2 bardaktan çok içmiyoruz ;) karaciğeri yorar. Aman pek meşakatli ve pek tehlikeli bir içecek demezseniz, enfes bir şey, afiyet olsun efenim.
Ekleme. Sevgili Leylak Dalı hatırlattı, daha baharatlı bir tat için biraz dal tarçın ile karanfil de katılabiliyor..
Bazı an’lar arabayı durdurup, aşağı inmeni gerektirir..
Tam şu an, tam burada.
Yıllaaaar önce çok tuhaf bir ikili ilişki sahnesine denk gelmiştim. O gün bu gündür aklımı mantığımı zorlayıp durdu bu sahne. Nedenini çok düşündüm, bulamadım. Bakalım sen ne diyeceksin bu işe..
Bir dükkanın köpeği ile yan komşusunun kedisi, bizim oturduğumuz cafenin önünde, sürekli bir aradalar. Sahiplerinin dediğine bakılırsa uzun zamandır birbirlerini tanıyorlar. Fakat köpek ne zaman kuyruk sallaya sallaya kediye yanaşsa, kedi basıyor tırmığı. Köpek o kadar çok dayak yemiş ki, yanakları lime lime kan içinde. Sahipler araya giriyor, köpek kışkışlanıyor, kedi ortamdan uzaklaştırılıyor ama beş dakika sonra yine aynı sahne. Köpek kuyruk sallaya sallaya kediye yanaşıyor. Kedi basıyor tırmığı.
1-3-5 yahu köpek manyak mısın, çek git bulaşma şu kediye, yok... İlle kediyle arkadaş olacak, inat! Zekâsı düşük bir köpek değil, oldukça zeki hareketler sergiledi kedi ortada yokken. Ama kedi sahneye girer girmez, köpek bir kuyruk sallama hali, bir belki bu sefer umudu..
O zaman da çözemedim. Yıllar boyunca sürekli aklıma geldi bu sahne, hattâ insanlar arasında da benzerini defalarca gözlemledim (aslında itiraf edeyim, insana yakıştırabileceğim bu karmaşık patolojiyi hayvanlar arasında gözlemlemek daha tuhaftı) fakat yine, hâlâ, bugün dahi bu davranışın nedenini çözemedim. Neden?
Fikri olan beri gelsin.
O halde Shakespeare'le bitirelim;
"Aşk bürünmüştür artık bambaşka bir kılığa.."
Öğüt vermeyi çok seven yaşlı bir teyzemiz vardı. Bir gün “benim gibi bir arkadaşın olsun” demişti.
Üzerinden onyıllar geçti ve bu sabah birden aklıma bu geldi. Tam şu anda denize bakarak bunu düşünüyorum..
Lezzet durakları falan diyerek sevimlileştirmeye de çalışsak, ı-ıh, bildiğin, boğaz uğruna seyahatler bunlar..
Saip köyünü boylu boyunca geçip Ambarseki’ye vardım. Köy içinde sabah telaşı.. Kediler hırsla tüylerini yalıyor, tırnaklarını törpülüyor. Kuşlar ufak sarı çöpleri oradan oraya taşıma ve toz birikintilerinde oynaşma derdinde. Köy teyzeleri çoktaaaan kalkmış, ekmekler yapılmış, sütler sağılmış, hayvanların yemi verilmiş, evlerin önü süpürülmüş, güneş yükselirken artık ev içlerine kapanılmış. Köyün yaşlı delikanlıları tüm bunlar olurken köy kahvesinde sohbette..
Bir ev var ki, hoş geldin diyor. Turkuvaz kapısı önünde sapsarı çiçekleriyle, tahta bankıyla o ev.. İlla ki sahip olmam gerekmiyor. Her gün bile olmasa, ara sıra önünden geçsem de yeter ki bana….. Evet yeter!