O "Yapraktı" demiş adına, ve şöyle okumuş:
"Hayâlci, eylem insanına göre hayattan çok daha büyük, çok daha zengin bir zevk alır" diye fısıldıyor kulağıma Pessoa, tam da bahçedeki tüm ahududuları avcuma toplamışken. Yüzümde çocukça bir gülümseyiş. Basit sevinçler. Keşke paylaşabileceğim biri olsa....
diye yazmışım, Ağustos sonunda.
*
Ahududu kış uykusunda şimdi. Bense artık paylaşacağım kimse olmamasına üzülmüyorum. Belki böylesi daha az üzüyor insanı..
diye yazmışım, Aralık başında.
*
Bu sabah otları yolmak için çıktığımda, ahududunun sert dalları arasında gözle zor seçilecek kadar küçük tomurcuklar vermeye başladığını görünce, kalbim öyle hızla çarptı ki! Tomris Hanım görse gurur duyardı; içime üç beden fazla gelen aşkı nasıl da hayata yayıyorum ama.. Dünya üzerinde bundan sonra tek başıma da kalsam, bahar oldukça yalnız hissetmeyeceğimi biliyorum..
Paylaşacağım kimsem yok belki ama içim çok kalabalık..
diye yazdım, bugün, 9 Mart 2022’de.
Ve yeni bir mevsim, yeni bir devir, yeni bir hayâl bu ilk tomurcukla resmi olarak, yine, yeniden başladı..
Sonra bir telefon gelir, "her şey yolunda, ameliyat başarılı geçti" der karşı uçtaki hiç tanımadığın o ses, tuttuğun, sırtlandığın, göğüslediğin her şeyi yavaşça yere bırakır, beyninin arka planında tınlamaya başlayan o müzik sesinin görünmez ses düğmesini sonuna dek çevirir ve başlarsın dans etmeye..
Yolun ortasında, sana bakıp gülümseyen insanların arasında, kimseye ve hiçbir şeye aldırış etmeden :)
Mutluluk işte tam olarak budur. Ve şükretmek de..
Hamiyet, her gün yeniden âşık olmak için yaratılmış bir kadındı. Belki yerine gelebilir bir istekti bu ama o, yetmiyormuş gibi söz konusu âşık olma halini, her gün, yeniden, aynı adamla yaşamak istiyordu.
İpek Sabahlık (Suat Derviş Biyografik Romanı) - Osman Balcıgil.
Onsuzluğa dayanamam diye nicedir gelemiyordum ama..
İyi ki gelmişim bu sümbülî bahar sabahı* İstanbul'a..
* Eski İstanbullular, bulutlu ama yağmursuz bahar sabahlarında oluşan çok özel renklerden hareketle kullanırlar bu benzetmeyi. - İpek Sabahlık, Osman Balcıgil.
“Seni tanıdığım güne şükürler olsun!” yazmış gecenin saat 03.05’inde ouzo.
“Asıl seni tanıdığım güne şükürler olsun be!” diye cevap verdim. En huysuzundan bir de foto ekledim.
Huysuz ve tatlı kadın’ı yollamış youtube’dan cevaben..
Doğru galiba. Çünkü sabah da annemle babam “seni bi öpebilir miyiz?” diye çekine çekine kutladılar. Somurtuk ifademi hiç değiştirmeden yanağımı uzattım şımarıkça. Bu evde daimi ergen rolüne bürünüyorum.
Gün boyu “ne istersen yap” dediler diye yokoldum, tek başıma şu bankın tepesine, bir başka huysuz ve tatlı kadına ait bir romanla (tabii ki Tomris!) tüneyip, denizin karşı yakasına bakıp durdum. Bir iki satır birşey yazmış ama yollamamış da olabilirim tabii.
Totom donunca kalkıp eve döndüm. Şarkısız ve hitapsız olma şartıyla pastayı kestim, itirazlara rağmen herkese kalın dilimler kendime ise bıçağın ucuyla koklatılmış kadar ince hatta görünmez bir dilim verdim. Sonra yine odamıza çekildik Tomris Hanım’la.
Gece saat 8.45 sularında ananemden kalma uzun ve bembeyaz ve çok güzel sabun kokan geceliğin üzerine, annemin bir Japonya seferinden gururla ve ganimet bulmuş edasıyla getirdiği ve “bir gün büyüyünce giyersin” dediği kimonoyu, yeterince büyüdüğüme kanaat getirerek giymiş ve günü nihayetine erdirmek için banyoda dişimi fırçalar haldeyken kapı çaldı. Fakat dış kapı değil, bildiğin banyo kapısı ve güm güm! Diş fırçasını yanağımın sağına kıstırıp iki elimle birden kapı koluna asılmak suretiyle ancak açabildiğim kapının önünde Burcuk, o halde boynuma atılıverdi. Bir yandan da gülüyor, “kızmazsın di mi kızmazsın dayanamadım” diye.. Ardında da daha beteri: beyi! Kimonolu kimonolu indim aşağıya tebaasına seslenen huysuz premses gibi. Pasta yok allahtan, leblebi getirmiş sevdiğimi bilir. 39 yıllık arkadaşım - ki her sefer konu bu “anaokulunda tanışma hadisesi”ne gelmese olmaz.
Homurdanarak çayımı içtim. Gece gece uyuyamam dediğim halde, uyumayıver diye kikirdeşip durdular hepsi birden. Dünya üzerinde en yakınım olan 7 kişiye karşı 1 oyla uykuyu kaybettim.
İş bu nedenledir bu yazım. İlerleyen saatlerde ne olur bilmem.. Büyük ihtimal silerim çünkü yine, hiç bu bloğa uymuyor, avam avam işler hem de kişisel foto eklenmiş! Hiç olacak iş değil ya, görmezden geliverelim.
Bugün bu “huysuz ve nedense buna rağmen birileri tarafından çok sevilmeyi başarmış kadın”ın doğum günüydü. 43 yılı geride bıraktı.. Hayattaki en önemli zenginliğinin bugün ona - istemediğini ve dâhi kızıp homurdanacağını bile bile - güzel şeyler söyleyen, şu bir avuç insan olduğunu bilerek.. Doğum günümü kimseye söylemem, sadece en yakınlarım bilir, bir de şimdi sen bildin ama hiiiiiiç kutlamaya falan kalkma, huysuz ve tatlı kadından okkalı azarı yersin ;) Benden uyarması..
Haydi şimdi yatalım zıbaralım..
Sabah, ıspanaklı börek için fırını önceden 200 dereceye ayarlayayım dediysem..
Nida “bir instagram hesabı açıp orada paylaşsana önüne çıkıp duran bu kalpleri, çok matrak!” dese de, hiçbir sosyal medya aracını kullanmama inadım nedeniyle düşünmüyorum öyle bir şey. Ama eğlenceli olabilirdi gerçekten; en az 50-60 farklı kalp fotoğrafı oldu arşivimde :)
Ya da İngilizler’in dediği gibi “eline çekiç alan, her yerde çivi görür!”
